شعر گرگ از زنده ياد فريدون مشيری
گفت دانائي که گرگی خيره سر هست پنهان در نهاد هر بشر
لاجرم جاريست پيکاری سترُگ روز و شب مابين اين انسان و گرگ
زور بازو چاره اين گرگ نيست صاحب انديشه داند چاره چيست
ای بسا انسان رنجور پريش سخت پيچيده گلوی گرگ خويش
وی بسا زور آفرين مرد دلير هست در چنگال گرگ خود اسير
هر که گرگش را در اندازد بخاک رفته رفته ميشود انسان پاک
وانکه از گرگش خورد هردم شکست گرچه انسان مينمايد، گرگ است
وانکه با گرگش مدارا ميکند خلق و خوی گرگ پيدا ميکند
در جواني جان گرگت را بگير وای اگر اين گرگ گردد با تو پير
روز پيری گر که باشی همچو شير ناتوانی در مساف، گرگ پير
مردمان گر يک ديگر را ميدرند گرگاهشان رهنما و رهبرند
اينکه انسان هست اينسان دردمند گرگها فرمانروائي ميکنند
وان ستم کاران که با هم محرمند گرگاهشان آشنايان همند
گرگها همراه و انسانها غريب با کی بايد گفت اين حال عجيب